Zoon

'Zoon' ging over... Jawel, een zoon. En waar een zoon is, is een vader. Er zou echter maar één man op het podium staan: Raf Walschaerts van Kommil Foo. Ohja, en een gitaar en een piano zouden er ook zijn.

We zitten in de zaal. Lichtjes uit. Wat zien we? Een bad! Vreemd... En ja, daar is die gitaar! Dan wordt iedereen stil. Er verschijnt een beeld van een weide op de achtergrond, zo eent die je in elk plattelandsdorp wel tegenkomt. WOEPS! Kijk, er zitten twee benen in het bad! Daar moet Raf ergens aanhangen... Hij begint te vertellen, doet ons verschieten, en zijn verhaal doet mijn wenkbrauwen fronsen. Hij lacht wanneer hij vertelt dat zijn vader dood is, hoewel hij er de schuld aan heeft, en zijn moeder is verkocht. Zijn vader stond eens vastgebonden aan een boom, met de kop onder de vliegen. Dan kwam zijn moeder aangelopen in een stofwolk met haar diepbruine ogen en... twee lange oren? Maar wacht eens?

Raf is een ezel. Jawel, een rasechte ezel. Met vier poten, twee oren en suikerbieten als lievelingsgerecht. Maar geen domme, nee, om een stomme ezel te zijn hoef je niet zo nodig een ezel te zijn, vindt hij. Met veel liefde vertelt hij over zijn ma en pa, en hoe die laatste aan zijn dood is gekomen. Triestig wordt het echter nooit, met al die aanstekelijke geluiden (ik hoorde de kinderen in de zaal ook ezelgeluiden uitproberen) en talloze mopjes en liedjes. Willen jullie er eentje horen? Dat kan hier:

foto: Caroline Vincart