Joke Van Leeuwen en Deesje

Joke Van Leeuwen is een straffe madam. Ik weet nog dat mijn grote zus eens een boekje van haar had, zo eentje dat je van twee kanten kon lezen, vol met gekke prentjes en bizarre verhaaltjes. Mijn hoofd zag er vanbinnen soms ook zo gek uit. Ik was dan ook dol op dat boekje!

Zaterdagmiddag schaarde ik me samen met vele andere kindjes van 8 tot 41 voor die madam, met een heerlijk verteluurtje in het vooruitzicht. Joke woonde lang geleden als kind in Amsterdam, in een bovenhuis, samen met vijf broertjes en zusjes en een stelletje muizen die niet waren uitgenodigd. Van haar vader leerde ze het alfabet. Ze hoefde de a nog maar te kennen of ze schreef al een boek - een boek van één letter. Dat kan niet, zeg je? Er zijn zoveel a-verhalen, werpt Joke tegen: aaaaa van de tandarts, of van het vuurwerk. Of het verhaal van de ezel die geen i kan zeggen. Het duurde echter nog een tijdje voor ze de z leerde kennen, want in Amsterdam zeggen de mensen s in plaats van z. "M'n sokken sakken so" zeggen ze daar.

Toen Joke alle letters van het Nederlands kende, en ook nog eens hoorde hoe mensen op verschillende plekken die letters gebruikten, kon het spel pas écht beginnen. Joke is immers dol op spelen met woorden. Van A tot Z schreef en tekende ze heel wat van die speelse boeken bij elkaar, voor grote en kleine mensen.

Eéntje daarvan is Deesje. Tina Maerevoet speelde haar eigen versie op het podium, en deed dat met een flinke portie fantasie. Met behulp van een aantal curiosa uit haar fantastische collectie gevonden voorwerpen deed ze ons vanuit haar vestiaire de reis van Deesje herbeleven. We wiebelden op de bus, verkochten op een markt onze kennis over het heelal, zochten onze weg tussen ontelbare regenjassen met niets dan neusgaten boven ons, en zagen tussendoor Tina's oogbollen van een andere kant. 

Ik bleef toch vooral jaloers op Tina's schattenkast. Jullie ook?