Zaterdag om 14u begaf ik me naar de kapel van de Romaanse Poort voor een compositie van Thomas Smetryns, speciaal gemaakt voor een groep kinderen en jongeren van 7 tot 15 jaar. Samen met voornamelijk mama's en papa's vlijde ik me neer op de kerkstoelen. Hopelijk zijn er twee uur later veel meer mensen komen kijken, want deze voorstelling verdiende het!
'Romantic' refereerde hier niet naar romantiek zoals in kaarslicht, liefdesbrieven en rode rozen, maar wel naar de cultuurhistorische periode. Tegen het einde van de 18e eeuw raakten boeken, muziek, theater en kunst in de ban van hevige passies en emoties, en keken artiesten vol verwondering naar de natuur. Thomas vond deze romantische thema's eigenlijk wel terug in de leefwereld van tieners, en toch zijn weinig jongeren met de stroming vertrouwd. Daarom liet hij zijn groep romantische liedjes en muziek uitvoeren, maar op zo'n manier dat het thema van de verwondering centraal stond. We kregen inderdaad de indruk dat we ons in een muzikaal bos bevonden omdat de muziek én bosgeluidjes zich van alle kanten in onze oren nestelden. De kinderen hoefden ook niet op hun plek te blijven staan; tijdens de nummers bewogen ze zich van de ene plaats naar de andere. Ik was vooral verbaasd over het talent van de muzikantjes, want ze wisten het ene nummer perfect in het andere te laten overvloeien zonder hun toon te verliezen!
Hoe waren ze in dit stuk terecht gekomen, vroeg ik Silke? Wel, ze had een kamp gedaan met Matrix, dat is een centrum voor nieuwe muziek dat veel projecten opzet voor kinderen en jongeren. Daar hadden ze gevraagd of iemand auditie wou doen, en dat wou ze wel. Was dat niet moeilijk? "Oh nee", antwoordde ze met hetzelfde vertrouwen waarmee ze op het podium stond, "ik moest enkel een liedje zingen".
Neem inhoud van deze site over
Reacties