project 3,3

zoek de fout

Vervolgdagboek de Wijnpers.

De laatste twee weken zijn niet meer op te delen in dagen, ochtenden, groepen, klassen. 

Er zijn beelden, momenten, impressies, gezichten, geluiden

De inkomhal van de Wijnpers is nu volledig bekleed met post-it boodschappen in de kleuren van de regenboog, allemaal berichtjes aan Kim, gedachtespinsels, lieve briefjes, vragen, opmerkingen. Er hangen verder horoscopen, waaronder die van de verdwenen student. 

Het rapport van Kim Wyckmans staat op formol te prijken op een tafeltje. Morgen schijnt zijn agenda te volgen.

Er zijn ansichtkaartjes, met 'groeten van Kim' waarop we allemaal mensen in het Leuvense zien die nooit volledig in beeld komen. 

Er is een mensgroot spierwit  beeld waar een schim door het kader wil breken. Maar ook het oor wordt bediend met een heuse geluidscollage, te beluisteren op deze weblog, waarvan de studiomens die de knopjes bediende ' zijn haren overeind gingen staan, zo luguber' 

Luister, huiver, en....oordeel zelf 

Zojuist een geweldige theatervoorstelling gezien, geschreven en gespeeld door tweedejaars beroeps, een heus sociaal drama, maar ook een wranghumoristische tekening van het milieu waar Kim zijn dagen doorbracht. 

Starring:  een alcoholistische papa, 

                slapende agenten die maar niet in actie schoten  voor de vermiste, 

                een mama met een kuismanie, 

                een  seut van een leraar, door zijn leerlingen bedolven onder de propjes papier en    

                vliegtuigjes, 

                een tirannieke dove oma, 

                haar echtgenoot opa, volledig onder sloef, verslaafd aan koekjes, en regelmatig 

                afgeranseld door oma met haar wandelstok. 

Binnen één kwartier passeerden zij de revue. Wij mogen achteraf toch wel zeggen dat we nu een volledig dieptepsychologisch inzicht hebben, in het waarom van de verdwijning.

Laten we even buiten de school gaan. De tuin in. Na een tweede vogelverschrikker, en een kleine wandeling zien we een mysterieuze spiegel, je kijkt erin, maar ziet niet jezelf....

U had graag wat gelezen onderweg?

Voor u is er een verbaasboekje, met adviezen, oefeningen om nooit meer een dag door te brengen zonder je te verbazen. Het wordt ondertussen wel wat koud, maar weer naar binnen dan en een beetje actie?

In de hal ook een mensgroot metalen kader waar je in kunt gaan staan, anderen kunnen buizen tegen jouw lijf zetten, jij stapt eruit en jouw verdwijning wordt zichtbaar. Hier hebben al veel studenten in gestaan ( en al velen hebben hun figuur gecorrigeerd)

De school toont zich niet alleen creatief, ik zie ook de andere kanten. 

Boven een installatie die ik maakte in de hal, met stukken van landkaarten, speelgoedautootjes, daaronder de dromen, verlangens, en frustraties van Kim mochten de leerlingen hun eigen aanvullingen schrijven: Ik wou dat........

De aanvullingen variëren erg qua toon, sommige zijn serieus, anderen erg flauw, melig, sommige geven kritiek op de school, op het project 3.3.

Met een dikke zwarte stift heeft iemand een aantal reacties doorstreept ( met als gevolg dat je extra goed je best doet om deze aanvullingen te lezen, vooruit ik onthul er een: ik zou willen dat mijn piemel 30 cm korter was. Jawel. Nu weten we niet wie dit geschreven heeft, en voor de conclusie dat de dader wel zeker een leerling is, is het wellicht nog te vroeg. Misschien moeten we de recherche, met wie we het hele project begonnen, nog eens uitnodigen)

Boven de installatie hangt een briefje: Wie schunnigheden opschrijft is DOM en heeft geen respect voor de anderen. ( voor de conclusie dat het zeker een leraar is die dit geschreven heeft, is het ook nog te vroeg)

Maar niet alleen de leerlingen hebben correcties van een onzichtbare hand nodig. 

In de leraarskamer hangt een briefje bij een tafel waarop steevast de lege kopjes e.d gedeponeerd worden:

RUIM JE EIGEN ROMMEL OP. JE MOEDER WERKT HIER NIET.

Laat de lezer nu niet de indruk krijgen dat deze school vol zou zitten met mensen die enkel elkaar graag corrigeren. Er wort op dit moment druk gewerkt aan van allerlei creatieve zaken, want morgen is er de receptie, de afsluiter, zou Kim iets van zich laten horen?

En u, als lezer, heeft u al de neiging gehad mij te corrigeren?

Uw toegenegen 3,3 madam groet u.

Het sluitstuk volgt.

Sugar Beat

Enkele leerlingen van De Wijnpers trokken vandaag naar de Sugar Beat opnamestudio van Toon Walgraeve. Aldaar maakte ze een geluidscollage/soundscape van Kim en zijn laatste momenten als Wijnpersstudent. Als alles goedgaat kan je de opname hier beluisteren. Download 01_33.wma

Orson Wells deed in 1938 bijna hetzelfde met zijn "War of the worlds". De gevolgen waren toen niet te overzien. u weze gewaarschuwd....

Week 2 op de Wijnpers

Met autootjes langs een mysterieuze route: wat willen wij?

4Bio-technieken schrijft vervolgverhalen op het boek 'Schwurm'.

Kun je volgen?

Kim, waar ben je?

Kim, hoe verdween je?

workshop rond 'vluchten'

Vrijdag 20 januari

Soms duizelt het me hoeveel leerlingen, leraren, werknemers ik op een dag zie, spreek,.  Hoeveel verschillende werken er gemaakt worden, maar ik ben erg blij dat iedereen meewerkt, en niet eens tegen zijn zin, zo lijkt het.

Het voert te ver op nu een opsomming te doen, ik heb de week afgesloten met een installatie in de inkomhal:

een roze tapijt, een bed, een slaapzak, een wit knuffelig konijn, sporen van Kim uit de kelders.

Een stoel met een bord met resten eten, een omgevallen Colaflesje, een tas koffie....

Rondom het bed allemaal vragen van Kim aan zijn medeleerlingen. U had graag een voorbeeld gehad?

'Lijk jij op degene die je wil zijn?'

Stijn met het krulhaar helpt installeren, jawel, hij zet zelfs een hele zware plant opzij. Als hij hoort dat er die avond een personeelsfeest is, gniffelt hij. Hoe loopt dat af met het wit konijn, en wie zal er die avond dubbelklappen in het opklapbed?

Kortom, tijd voor het weekend.

Hanneke

Donderdag 19 januari

Gewerkt met diverse groepen. De eerstejaars beroeps vlogen in gang toen ze alle tweedehands materialen zagen.

Er wordt een geluksstoel gebouwd, een angststoel, een verdrietstoel, en ze waren erg blij met de vijftien blote Barbies. Hard kloppen, boren, zagen, zijn favoriete bezigheden, en het is regelmatig een geweldig lawaai, zeer naar de zin van de heren. Er wordt hard gewerkt, en na twee lesuren staan er heuse gevaartes in de containerklas. U mag binnenkort een preview van hun 'work in progress' verwachten.

Een andere groep ging op stap met een digitale camera. Ze werkten vanuit het thema camouflage,vervagen, vluchten, verdwijnen. Inderdaad, binnenkort selectie van deze foto's soon on your screen.

Er worden sms berichtjes geschreven bij de foto's. Berichtjes die Kim zou kunnen schrijven. "Kiekeboe," was de eerste suggestie...

Een meisje heeft een lief briefje geschreven voor Kim. Ik krijg de uitleg van de directeur hoe de intercom werkt, maar op het moment suprème blijkt het meisje in kwestie, ze heeft een sprookjesachtige naam, het niet te durven. Er worden allerlei meisjes op de gang aangesproken, om de taak over te nemen.Niemand durft, de bel klinkt, de speeltijd is voorbij.

Een paar dagen later lukt het wel, er zijn twee meisjes om de klus te klaren, maar dan ben ik de instructies van de directeur vergeten. Er wordt wat afgegiecheld, dan werkt de apparatuur, maar blijkt niemand het te horen. Er komt wat mannelijk personeel bij, er ik heb het rode en groene knopje omgewisseld. Ai. Vrouwen en knopjes, het blijft lastig.

Het bericht moet door de nerveuze meisjes drie keer ingesproken worden, want niemand hoort het.

Tot de monden vlakbij de micro zijn, na het omroepen rennen de meisjes weg.

De pauzes op school zijn ook boeiend. Ik heb al gehoord van een leraar die een onderbroek van 70 euro heeft gekocht voor zijn huwelijk, dat binnenkort plaatsvindt. Dit soort info maakt dat de soep nog beter smaakt.Ook personeelfeestjes schijnen erg geanimeerd te verlopen, ik hoor iets over een leraar, een banaan, en jawel, uw verbeelding heeft niet veel meer nodig, toch?

Woensdag 18 januari

Zoektocht langs de diverse containerparken van Leuven Mijn auto stak vol met buizen, oude apparaten, een computerscherm mocht niet mee van Stijn, van Artforum. Implosiegevaar.

Het Mariabeeldje voor namaakgrot uit Banneux mocht dan weer wel mee.

Stijn en ik hadden een mooie takenverdeling.

Ik klom steeds in de containers, selecteerde en Stijn droeg wat ik wilde naar de auto. Maar als ik iets moois zag helemaal onderin de container, wilde hij dat absoluut niet pakken....mannen met krulhaar, hè.

In de middag bleek niemand zich ingeschreven te hebben voor theater/beeldend werken, dus in Brussel de Emmaus, Spullenhulp, Oxfam bezocht, net zolang tot ik mezelf  tweedehands begon te voelen, en overal jeuk kreeg. Wel veel toffe materialen gevonden.

Dinsdag 17 januari

Bij een groep van biologie gaan ze een horrorkalender maken: hoe wordt het menselijk lichaam aangetast door vermoeidheid, kou, honger, dorst? De leerlingen hadden veel zin om op het internet de meest gruwelijke foto's te plukken, en leken erg geïnspireerd. Ze gaan ook  een soort overlevingskoffer maken, gebaseerd op de  dagelijkse benodigdheden voor een mens.

Het sympathieke plan is om deze koffer ergens te plaatsen zodanig dat Kim Wyckmans zijn overlevingskansen kan vergroten, hij mag de koffer meepikken.....

Naast allerlei voedsel zal er ook een psychologisch overlevingspakket gemaakt worden. Een jongen stelde voor om een paar kussen in een koffer te steken. Er vielen wat grappen over homo's, de resterende ideeën heb ik niet meer gehoord.

Bij een andere groep van biologie werken ze vanuit de zintuigen. Oog, oor, huid en hersens van Kim worden vanuit de biologie toegelicht, er wordt een prikbord gemaakt met afbeeldingen, per afbeelding wordt er een soort uitlegboekje gemaakt, met dagboekfragment waarin het betreffend lichaamsdeel een rol speelt.

Bij chemie gaan ze een foto, een schoolrapport en de agenda van Kim Wyckmans met chemicaliën aantasten, en foto's maken van de verdwijning van zijn identiteit.

Maandag 16 januari

De ochtend begon met het verzamelen van alle leerlingen in de feestzaal.

De directeur: Beste leerlingen, ik heb slecht nieuws. Sinds oudejaarsavond is een leerling van de Wijnpers verdwenen. Naam: Kim Wyckmans. Er is een zoektocht opgestart. We verwachten dat elke leerling meewerkt aan het politie onderzoek.'

Er was een rechercheur die enige uitleg verschafte, maar zelf er ook niet goed van was, hij viel ter plekke flauw...iedereen lachte, maar het bleek achteraf niet gespeeld...Dit maakte waarschijnlijk het meeste indruk op de leerlingen?

Het onderzoek op de school was al enige tijd ervoor gestart: we kregen een filmpje te zien waarin alle leraren iets vertelden over Kim, ( in feite spraken ze elkaar allemaal tegen, en bleek niemand Kim Wyckmans echt te kennen.)

Vervolgens werd er een madam voorgesteld die op uitnodiging van de directeur drie weken lang met de leerlingen op zoek zal gaan naar Kim, wie hij was, waarom hij vluchtte, hoe  heeft het

kunnen gebeuren dat iemand zich zo eenzaam en ellendig op een school kan voelen, zonder iemand ook maar op te vallen?

Waarom loopt een leerling weg? Waarom wordt iemand gepest? Waarom wordt iemand onzichtbaar?

Kan jou zoiets ook overkomen?

De mevrouw in kwestie, laten we haar Hanneke noemen, gaat drie weken lang aan de slag, met de leraren, de leerlingen, zij is een contactpersoon tussen de gescheiden ouders van Kim, de politie, en de school. Elke groep op school zal aan dit onderzoek werken met diverse kunstzinnige middelen. Hoe verliep dag één:

De leerlingen bij sanitair gaan, na veel grappen  en een forse scheut cynisme, aan de slag om diverse portretten van Kim te  lassen, uit draad,  en gaan deze samenvoegen tot een ruimtelijk hoofd met diverse gevoelsuitdrukkingen.

Schetsen worden gemaakt door de leerlingen van beeldende kunst.

Een andere 'Sanitaire' groep vond kunst maar overdreven, overbodig. Wie betaalt die flauwekul? Wij toch zeker....?

Het idee van de leraren om een 4 meter hoog beeld te lassen en dit in de tuin te plaatsen werd door de leerlingen afgeblazen. Ze zagen de schets: 'Wij kunnen toch wel iets beters maken dan dat?' Toen was er het idee om een kooi te bouwen, want die Kim voelt zich toch opgesloten?

De leraren gaven aan dat drie weken niet zo lang is en ingewikkelde constructies onmogelijk zijn.

Uiteindelijk werd er besloten om een kunstwerk te bouwen, een groot kader waar iedereen in kan gaan staan.

Er worden via dat kader allemaal dwars buizen tegen jouw lichaam gezet. Jouw silhouet  wordt afgetekend. Als jij uit het levensgroot kader stapt, is jouw verdwijning zichtbaar. Wacht maar af, beste lezer, over drie weken mag jij erin stappen....

Mogen we hier spreken van en interactief kunstwerk?

Hebben de mannen van sanitair zichzelf overtroffen?

De eerstejaars beroepsrichting vroegen zich af waar Kim woonde, waar hij nu zou zitten...is dat nu echt gebeurd?

Ze maakten een inventaris van alle gevoelens die een mens kan hebben en welke er allemaal door Kim 'gevoeld zouden zijn.

Het eerste woord dat door een twaalfjarige genoemd werd was -tederheid-  Andere leerlingen wisten niet wat dat was. Het bleek niet eenvoudig een simpele uitleg te geven. We hebben er een gevonden, maar u, lezer mag ook uw hersens even laten kraken (mocht u ook niet weten wat tederheid is, laat staan ervaren hebben)

Toen  in de reeks gevoelens het woord -seksueel- viel, steeg de temperatuur een paar graden, oren kleurden rood

en er werd eens goed gelachen...

De leerlingen kregen de opdracht iemand uit de groep te beschrijven.

Alle woorden uit de karakterbeschrijvingen mochten hen inspireren voor het werk dat zij gaan maken voor Kim:

Deze eerstejaars gaan van een reeks stoelen kunstwerken bouwen, die allemaal  voor iets van Kim zouden staan.

Van karaktertrekken, gevoelens...ben benieuwd of er een tedere stoel bij zal zijn, of een seksuele?

Voor de rest was er chaos, drukte, het was warm, er was een tweede groep bij van wie de leraar ziek was, plus  een paar hyperkinetische leerlingen...kortom de belde luidde een mooie afsluiter van dag  1 in.

Hanneke Paauwe

Hanneke Paauwe groeide op in Doetinchem en woont sinds 1993 in Brussel. Ze debuteerde bij de Arbeiderspers met de verhalenbundel Bijten in het toeval die op de longlist voor De Gouden Uil ’99 belandde. Venusvingers is haar eerste roman, maar naast schrijfster is ze ook theaterregisseur, actrice en beeldend kunstenaar.

Hanneke trad al verschillende keren op tijdens De Nachten en De Nachten on tour. Ze maakte voor Het Groot Beschrijf o.a. een literaire peepshow, schreef voor theatergroep Victoria, Laika, Bronks, HETPALEIS en Villanella. Vanaf 2001 stond ze jaarlijks op het Bronksfestival met meerdere voorstellingen, ook zo op Tweetakt en Driemast. In 2003 ontving ze de 1000Watt Lichtpuntprijs voor haar volledige oeuvre.

Hot News
Deze week (27 en 28 januari) speelt er een productie van Hanneke op De Nachten in de Singel (Antwerpen). De voorstelling heet Sugarbabylove! en belooft veel tongen los te maken.